Niezliczone łzy ronione w samotności, ciszy. Z myślą, że nie nikogo, kto by je otarł. Nauczony płakać cicho, bez zwracania na siebie uwagi. Brak umiejętności w hamowaniu ich, bo rozczarowanie tym, że trzeba sobie radzić z nimi samemu było za dużo. Wstawanie każdego dnia z myślą – jestem w tym…
Podziel się opinią